به گزارش پایگاه فیلمز، به نقل از بنیاد سینمایی فارابی، دیوید بُردوِل در جلد اول کتابش کوشیده تا شیوههای گوناگون روایت را در فیلمهای داستانی نقد و بررسی کند. بخش اعظم این جلد از کتاب به تحلیل آثار فیلمسازان بزرگ اختصاص یافته است. بُردوِل بر این باور است؛ شیوههای روایت، هریک ارزش خاص خود را دارند. او بدون هرگونه موضعگیری ارزش گذارانه، همانقدر به آثار فیلمسازی مثل آلفرد هیچکاک توجه کرده است که به ساختههای ژان لوک گدار.
دیوید بُردوِل میگوید: «آنچه در این کتاب محل بحث است نظریه به مفهوم معمول آن نیست، زیرا من هیچگاه تمایز مشخصی میان نظریه، نقد و تاریخ قائل نبودهام. به اعتقاد من، هر نظریهای فقط در صورتی کارآمد است که از وحدت درونی، وسعت نظر تجربی و قوهی تمییز تحول تاریخی برخوردار باشد.»
بُردوِل در جلد دوم کتاب، اگر نگوییم مهمترین، دست کم مشهورترین دستاورد نظری خود را طرح و شرح میکند که طبقه بندی انواع روایت سینمایی است. او برای سینما چهار شیوهی روایت برمیشمرد: کلاسیک، هنری، تاریخی مادهگرا و پارامتری. او با مثالهای متعدد، هر یک از این شیوهها را بهتفصیل بررسی میکند.
